• Koniczyna polna
    Koniczyna polna. Kąty Drugie, woj. lubelskie. Zbiory własne
  • Koniczyna polna
    Koniczyna polna. Kochcice, woj. śląskie. Zbiory własne

Koniczyna polna

(Trifolium arvense L.)

Rodzina: Motylkowate
Nazwy regionalne:

Kądziołka Matki Boskiej, kocie nerki, kończywiec, kończyna, koteczki, kotki, łzy Matki Boskiej, małaszka, mikołajek, szare koćki, śpiuch, włosy Panny Marii

Wygląd

Roślina jednoroczna lub dwuletnia, od 5 do 40 cm wysokości, gęsto owłosiona. Łodyga rozesłana lub prosta, rozgałęziona. Liście trójlistkowe, naprzemianległe, obustronnie jedwabisto owłosione, o listkach podłużnie równowąskich, brzegiem drobno ząbkowanych. U nasady ogonka występują dwa wąskie, zrośnięte ze sobą, owłosione przylistki. Kwiaty przebarwiające się w czasie rozkwitania z bieli w róż, zebrane w podłużne, jajowate lub okrągłe kwiatostany, pojedyncze na gałązkach. Poszczególne kwiaty to 3 – 4 mm kwiaty motylkowate. Kielich o długich białych włosach niczym wełniana główka, przypominający bazie. Kwitnie od maja do września. Owocem jest strąk.

Występowanie

Pospolita. Rośnie na przydrożach, suchych trawnikach, pustkowiach, piaszczystych nieużytkach, wzgórzach, łąkach, polach.

Zastosowanie

  • Napar z ziela – w nieżytach przewodu pokarmowego, biegunkach, chorobach kobiecych, słabych krwotokach w przewodzie pokarmowym, astmie, przeziębieniach, grypie, bólach głowy oraz jako środek wzmacniający.

  • Przymoczki nasączone naparem z ziela – w oparzeniach, odleżynach

  • Kąpiele z dodatkiem naparu z ziela – w leczeniu chorób kobiecych, osób osłabionych i słabo rozwijających się dzieci

Czas zbioru

  • Ziele (wraz z główkami kwiatowymi), pozyskiwane w okresie kwitnienia

Działanie

Związki chemiczne