Wilżyna ciernista
Wilżyna ciernista - Źródło

Wilżyna ciernista

(Ononis spinosa L.)

Rodzina: Motylkowate
Nazwy regionalne:

Babie żebro, iglica, kolka, lipka, lisi ogon, lubezna iglica, lubieznka, swar niewieści, urbzina, wiczyna, wilczyna, wilk, ziele moczowe

Wygląd

Bylina lub półkrzew ciernisty, od 30 do 60 cm wysokości. Łodyga rozgałęziona, u nasady zdrewniała, dołem pokładająca się, ze skróconymi pędami przekształconymi w dolnej części w długie ciernie, w górnej części łodygi są pokryte jednym bądź dwoma rzędami włosków. Liście drobne, pierzaste, trójlistkowe, o listkach jajowatych, brzegiem ząbkowanych, górne pojedyncze, u nasady łodygi krótkie przylistki. Kwiaty wielkości około 2 cm, motylkowe, różowe aż po czerwonofioletowe, żagielek ciemno żyłkowany, występujące po kilka lub pojedynczo w górnych pachwinach liści. Kwitnie od czerwca do września. Owocem jest 1 cm jajowaty, wzdęty strąk.

Występowanie

Pospolita. Rośnie na suchych łąkach, ugorach, przydrożach, pastwiskach, trawnikach. Na glebach wapiennych. Roślina pod ochroną częściową.

Zastosowanie

  • Odwar wodny z korzeni – w ostrych i przewlekłych chorobach nerek, w skazie moczanowej, chorobach reumatycznych, schorzeniach przewodu pokarmowego, zaparciach, słabych krwawieniach wewnętrznych, chorobach skórnych, egzemie

  • Wyciąg alkoholowy z korzeni ma podobne działanie jak odwar wodny

  • Kąpiele z dodatkiem odwaru z korzeni – w chorobach reumatycznych, łuszczycy, w skłonnościach do wybroczyn z naczyń włosowatych

  • Zastosowanie kulinarne
    Młode pędy można spożywać jak sałatę lub mogą stanowić jeden ze składników sałatek jarzynowych.

Czas zbioru

  • Korzenie, pozyskiwane wczesną wiosną lub późną jesienią
  • Młode pędy, zbierane wiosną

Działanie

Związki chemiczne