Prawoślaz lekarski

(Althaea officinalis L.)

Nazwy regionalne:

Leśny ślaz, malwa, malwa prawdziwa, prawoślaz ogrodowy, szlaz, szloz, ślaz, ślaz lekarski, ślaz polny, ślaz prawdziwy, ślaz sadzony, ślaz włoski, topolówka, topolówka lekarska, wielki szlaz, zabmantek, zygmarek lekarski

Wygląd

Bylina, od 60 do 150 cm wysokości, szaro owłosiona, o grubym, żółtym korzeniu. W pierwszym roku wydaje rozetę przyziemnych liści, w następnych prosta łodygę, pojedynczą lub słabo rozgałęzioną. Liście naprzemianległe, spiczasto jajowate, trój- lub pięcioklapowe, brzegiem ząbkowane a nawet wrębne, ogonkowe. Kwiaty bladoróżowe, niekiedy białe, wyrastające po kilka w kątach liści, głównie na wierzchołku łodygi. Pięć płatków korony o delikatnych wcięciach na brzegu, u nasady, od strony wewnętrznej owłosionych, pręciki zrośnięte w rurkę. Kwitnie od lipca do września. Owoc – rozłupnie, jako dojrzałe rozpadające się na pojedyncze owoce, z których każdy zawiera jedno nasiono.
Prawoślaz lekarski jest podobny do malwy różowej, będącej typową rośliną w ogrodach wiejskich, niemającej większego znaczenia leczniczego. Prawoślaz można odróżnić dzięki 5 cm jasnoróżowym płatkom oraz filcowo owłosionym łodygom i liściom.

Występowanie

Rowy, wilgotne łąki, solniska, nadbrzeża. Rzadko uprawiany.

Zastosowanie

Odwar z korzeni – w uszkodzeniach błon śluzowych jamy ustnej, gardła i krtani gorącymi i żrącymi płynami, w nieżytach przewodu pokarmowego, nadkwaśności, jako środek osłaniający i przeciwzapalny
Suszone, sproszkowane korzenie – w uporczywych zaparciach
Okłady z papki z korzeni – w ropnym zapaleniu skóry, czyrakach, owrzodzeniach żylakowatych, świądzie skóry
Napar z liści i kwiatów – w nieżytach żołądka, jelit, górnych dróg oddechowych, krtani, jamy ustnej i gardła, w przewlekłym suchym kaszlu, w zaburzeniach pokarmowych (u dzieci)
Przymoczki nasączone odwarem z kwiatów – w zapaleniach i uszkodzeniach skóry, trądziku, owrzodzeniach, liszajach, w stanach zapalnych spojówek i powiek