Szczaw alpejski
Szczaw alpejski. Autor: Jerzy Opioła - Źródło

Szczaw alpejski

(Rumex alpinus L.)

Rodzina: Rdestowate
Nazwy regionalne:

Kobyle ziele, kobylec, leśny burak, szczaw górski, szczaw halny, tybet

Wygląd

Bylina, do 150 cm wysokości. Łodyga prosta, wzniesiona. Liście odziomkowe duże, okrągłojajowate, wyższe szeroko jajowate, wszystkie brzegiem lekko karbowane, od spodu omszone. Kwiatostan skupiony, gałęzisty, wiechowaty. Kwiaty niepozorne, zielonkawe, sześcioczłonowe, zebrane w dwóch okółkach. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Owoc – orzeszek.

Występowanie

Tereny górskie, polany, hale. Również uprawiany.

Zastosowanie

  • Sok z ziela – w osłabieniu mięśnia sercowego, anemii, krwawieniach w przewodzie pokarmowym, biegunkach, stanach gorączkowych, gośćcu oraz jako środek ogólnie wzmacniający

  • Kąpiele z dodatkiem odwaru z ziela są pomocne w leczeniu dermatoz, świądu skóry, uszkodzeń ciała (stłuczenia, zwichnięcia)

  • Przymoczki nasączone sokiem z liści leczą drobne dermatozy

  • Zastosowanie kulinarne
    Ze świeżych listków sporządza się sałatki, zupy, farsze. Listki można zakwaszać na zimę i konserwować.